من خالی از عاطفه و خشم...

اگر بالا و پایینهای زندگی نبود ، بی شک از غرق شدن در سطحِ تصورِ آدمهای یکنواختِ اطرافمان میمردیم ...

باید از حافظه ی روزگار دور کرد، خاطراتی که فرو ریختن را دوباره و دوباره به تصویر میکشند

باید به فراموشی سپرد هرچه که تو را نسبت به خودت بیگانه میکند

بیتفاوتی مثلِ مرگی تدریجی، ریشه ی بودن را میخشکاند... 

خفتنی چنان آرام که نه پوسیدن قلب بیدارت میکند نه بیهودگی روح